Afgesloten

Na drie weken vakantie en een eerste werkweek weet ik het zeker. Hoe leuk ik het schrijven van de stukjes ook vind, het voelt de laatste tijd als iets dat moet gebeuren. Het soort moeten waar ik me tegen wil verzetten. Omdat ik er tegenop zie het te doen. Omdat het datgene is dat ik voor me uit schuif sinds we terug zijn van vakantie. Omdat het me tegenstaat er tijd in te steken, terwijl ik het gevoel heb dat er al te weinig tijd is om dat te doen wat ik moet en wat ik wil. Omdat ik dit niet wil moeten, maar wil willen. Ik 'sluit' dit weblog. Voorlopig in ieder geval.

Van vergadertafel naar buitenlucht

Dsc00847_9

Dsc00851_3

Dsc00852

Dsc00855

Sprokkel en ...

Van de een op de andere dag hadden we een bruinwitte hond in huis. We noemen hem Sprokkel. Sinds vandaag is er weer een bruinwitte hond in huis. Weer als donderslag bij heldere hemel. Weer een die met de hand gemaakt is. Papiermache van Niloc Pagen. Een verjaardagscadeautje. Hij is niet om te knuffelen, maar hij kijkt me heel nieuwsgierig aan. Gezellig. We hebben alleen nog geen naam.

Pict0124

Muziek!

Het is tijd voor muziek. Vind ik. Arbeidsvitamine. Lekker hard uit de speakers.

Maar helaas. In de kantoortuin is het angstig stil. Alleen een paar rinkelende telefoons zonder eigenaar. Snel tikkende vingers op toetsenborden. Korte vakantieverslagen van de eerste terugkomers (terwijl ik het nog niet het idee heb dat de zomer écht begonnen is). Krakende schoenen, meestal in de richting van de snoepzak. Stilte verstoord door kleine geluidjes.

Juist als het zo stil is, zijn het die kleine geluidjes die me het meest ergeren. Het zijn juist die geluidjes die me doen verlangen naar vette, ouderwetse rock.

Tijd om naar huis te gaan.

De spannende reis van kantoor naar huis

Ik ga er tegenover zitten. Voel even hoe stevig het bankje waarop ik ging zitten is. Vraag me af hoe dit gebeurd is. Het houd me bezig. Een kwartiertje. Totdat ik uit moet stappen.

Trein

Om nog even terug te komen op Volendam

Sprokkel

Het was mijn verjaardagscadeautje voor mezelf. Een hondje. Overdag blijkt de kleine stoel in de woonkamer zijn favoriete plekje in huis. Hij nestelt zich in de kussens van de stoel en de deken die over de armleuning ligt. 's Avonds kruipt het steeds vaker bij ons op de bank. Hij maakt het zich gemakkelijk op mijn schoot, maar kruipt regelmatig omhoog tot op mijn schouder om lief een kusje te geven. We hebben het samen erg gezellig. Het beestje is zo makkelijk, warm en gezellig. Gisteravond gaven we hem eindelijk zijn naam: Sprokkel.

Pict0044

Vrolijk

Dé palingsoap

Je kunt er bijna niet omheen. Ook al doe je je best. Kijk je uit principe geen rtl4 en sbs6. Stel je de afspraak bij de tandarts of de kapper uit om geen roddelbladen te zien. Ontwijk je in de supermarkt het schap met tijdschriften. Ooit kom je in aanraking met de palingsoap rond Jan en Yolanthe.

De honderden handdoeken die Yolanthe uit de villa heeft gestolen terwijl duidelijk was gezegd dat ze alleen de inhoud witte slaapkamer mee mocht nemen. Jan heeft namelijk veel meer in de villa geïnvesteerd dan zij. Hij hoeft slechts een paar concerten te geven om de spullen die Yolanthe meenam weer te kunnen kopen, terwijl Yolanthe slechts een actrice/presentatrice is.

De foto’s van Jan en Liza op een strand, in innige poses. De foto’s van Jantje en het kindje van Liza. Vader Wim die zegt te zwijgen omwille van het kind, maar zichzelf in het nieuws slaat. Yolanthe die met Wesley op de stranden van Ibiza paradeert. De minnares van Jan die, samen met Jan, het startsein gaf voor de soap, maar haar rol al snel uit het script zag verdwijnen.

En de moeders. De moeder van Jan was zo vol van haar perfecte schoondochter, maar gooit sinds de parkeergaragezoen met modder. Op tv. Want daar horen soaps nou eenmaal thuis. De moeder van Yolanthe die doodziek is, maar wel voor haar dochter opkomt.

Het is toch allemaal wat.

Natuurlijk volgt heel Nederland dit op de voet, willen we geen aflevering missen en hebben we slapenloze nachten. Het is tenslotte zomer op tv, de buren zijn al op vakantie, er staan geen moeders op het schoolplein, die rare collega is er ook even niet en je moet toch iets in de gaten houden.

Het begon allemaal nogal plotseling, dus het kan zomaar zijn dat je het begin hebt gemist en nu denkt “jee, waar gáát dit over?”. Niet getreurd, daar is een oplossing voor. Even bijlezen en je hoort er weer helemaal bij. Heerlijk toch?

Thank you You Tube

Vandaag is een thuiswerkdag. Net als gister. En net als gister loop ik nu al achter op mijn planning. Het is geen ramp en de reden is makkelijk aan te wijzen. In mijn strakke planning zit gewoon geen tijd voor een lange rij bij de kassa van de supermarkt. Er is geen ruimte voor een leeg schap en het bedenken van een alternatief. Om over het sorteren van de was, het vullen van de wasmachine, het schoonmaken van het schone aanrecht en het bij de waterkoker wachten tot het theewater kookt nog maar te zwijgen. In mijn planning was geen rekening gehouden met tegenslagen en dus is het meer dan logisch dat ik achter kom te lopen.

Bij thuis komst, na het wachten op het thee water, was het inmiddels half elf. Ik nam de schade op en concludeerde dat ik door alle kleine dingetjes bij elkaar –slechts- een half uurtje achterliep. Dezelfde conclusie als ik gisterochtend moest trekken. Toen zette ik mijn schouders eronder. Vanochtend niet.

Vanochtend concludeerde ik, en het klonk heel logisch, dat mijn dag compleet mislukt was. Het zou niet meer goed komen. Deze dag was gewoon weggegooid. Ik kon me maar beter richten op wat huishoudelijke dingen en vanmiddag lekker doen wat ik leuk vind. Dus kroop ik achter internet. You Tube. Het walhalla voor een Evelientje dat vlucht wanneer zij een hoge drempel ziet en de deadline nog slechts een klein stipje aan de horizon is.

Ik stuitte op dit filmpje.

Schokkend, een luierreclame zette mij aan eens kritisch naar mezelf te kijken. Of naar mijn planning voor vandaag eigenlijk. Ik streepte de activiteiten door die niet perse leiden naar een eindresultaat. Ik streepte de tijden weg zodat het meer lijkt op een stappenplan dan een strakke planning. Ik zette mijn natjes en droogjes van vandaag zo veel mogelijk klaar op het aanrecht om speurtochten door keukenkastjes en het onvermijdelijk tegenkomen van chocolade en drop te beperken. Ik legde mijn pennen, viltstiften, kaarten en notitieblok op tafel. Ik zette een muziekje aan om rustig op te werken. Ik zette een raam open om meer frisse lucht binnen te laten. Ik ruimte alle zwervende spulletjes die me af zouden leiden op. Een ommezwaai en ik ben er weer helemaal klaar voor. Thank you You Tube.